New
 


 NL 30€  Be 40 €
 



 

LET OP
Overtuig Je of alles goed is.... Bij twijfel niet kopen... Maak duidelijke afspraken over leveringen... gezondheid ..en staat van het gekochte item....
Let extra op als er vooruit betalingen moeten worden gedaan voor verzending van een item....voorkom ongewenste verrassingen...
Ga item halen of onder rembours....

 

 

Zomer in Februari

Wie heeft niet de wens om weer eens vrij en frank naar buiten te gaan? Van huis weg om de dagelijkse zorgen te vergeten. Ver weg van de TV en facebook en de twitter en al het gedoe met mondkapjes en de anderhalve meter. Weg van de vele narigheid die het coronavirus ons bezorgde. Op de zondag dat ik dit schrijf is het zomer in februari en zijn de schaatsen weer opgeborgen en is de carnaval ook al voorbij. De zon die schijnt op zijn best en laat het kwik in de thermometer stijgen tot 17 graden boven nul. Dat natuurverschijnsel bracht massa’s mensen op de been. Men zag fietsers en wandelaars met rugzakjes op die er even tussen uit waren. Met goede regelmaat ga ik op zondagmiddag bij mijn zus op bezoek. Met een bakje leut en wat lekkers erbij, wisselen we dan onze nieuwtjes uit. En als de koffie en het gebak er in zit dan komt de fles op tafel. Voor mijn zus een paar wijntjes en voor mij ’n paar hartversterkertjes. Dat is altijd hartstikke gezellig! Soms dan gebruiken we dat ook hier of daar op een terras van het een of andere restaurant. Maar helaas zijn de terrassen door de lockdown onbezet en staan er de lege stoelen en de tafels nog opgestapeld. Het mooie weer op de zondag was voor mij en mijn zus ook de reden om de eerste warme zonnestralen enthousiast te begroeten. Op de stralende lentedag, op 21 februari, precies een week na de sneeuw en ijspret en met corona in ons land, gingen we op zoek naar de plek waar we in alle rust een wandelingetje konden maken en we op een bankje konden uitrusten als dat nodig zou zijn. En dat vonden we in Beek op de weide met de herdenkingsbomen van overleden dierbaren. Daar hebben we bij de boom van Marlies, de overleden dochter van mijn zus, haar in gepaste stilte herdacht en een kaars laten branden. Dat bezorgde mijn zus weer het onbetaalbare gevoel van verbondenheid met haar dierbare dochter. Het verkwikkende zonnetje dat deed de fraaie aanleg van het herdenkingsbos met zijn kale boompjes nog opvallender accenturen. We waren met ons beiden de enigen die er rondiepen waardoor wij volop gelegenheid hadden om de stille pracht van deze wijdingsvolle omgeving in ons op te nemen. Daar in die voorname omgeving met zijn serene rust hadden de honderden geadopteerde bomen stuk voor stuk een grote betekenis met het kenmerk dat vele overledene met liefdevolle herinneringen blijven voortleven. Na ons bezoek en de wandeling op de betreffende herdenkingsplek te Beek zijn we naar de Maasband gereden om de vorderingen van de bouw van de nieuwe brug naar dat gehucht te bekijken. We waren er niet alleen. De bouw van de brug trok een breed publiek. Onze bedoeling om bij het bekende “ bakhoes” in de Maasband een bakje koffie te gebruiken dat viel in het water. En waarom? Omdat daar een lange rij van mensen voor de deur stond die dat ook wilden. Hoewel de lekkere geur van de koffie ons bijna dwong om toch maar in de rij aan te sluiten. Nee, toch maar niet! Daarom reden we verder over de hobbelige landweg langs de Maas richting het idyllische dorpje Urmond. Op die weg kon je echt zien dat de mensen er even tussenuit wilden. Heel veel mensen kwamen we op de kronkelende weg met veel kuilen en hobbels tegen. Gezinnen met kinderen en weer anderen met de hond of ’n einzelgänger die allemaal met een toeristentempo’s aan het wandelen waren. Genietende onder een zon die voor een temperatuur van bijna 18 graden zorgde. Al vlug waren we door Urmond heen gereden en begaven we ons op weg naar huis. Maar op die weg passeerden we de dodenakker van Stein die ons op het idee bracht om daar ook nog een kijkje te nemen. Daar aangekomen laafden we eerst op een bankje bij de ingang onze dorst. Dat deden we met een frisdrankje uit een kartonnen verpakking met een rietje welke mijn zus bij zich had. We hoorden de vogels hoog in de eikenbomen op de begraafplaats hun hoogste lied fluiten toen we even later langs de graven slenterden. Op veel graven lagen mooie bloemen die aan het verwelken waren door de brandende zon. Maar ook zagen we nieuw leven in de vorm van bloeiende krokussen die hier en daar tussen de dood uit de grond tot bloei waren gekomen. Ze waren de voorbode van de naderende lente. Met gepaste eerbied voor de overledene die er hun laatste rustplaats hadden gekregen maakte we na ’n tijdje een einde aan het kerkhofbezoek. Een beetje moe van onze omzwerving kwamen we zeer voldaan thuis waar we met koffie en koek, en met een enige drankjes achteraf, samen hebben zitten na te genieten van onze vruchtbare en zomerse zondagmiddag in februari van het jaar 2021.

Pie.