LET OP
Overtuig Je of alles goed is.... Bij twijfel niet kopen... Maak duidelijke afspraken over leveringen... gezondheid ..en staat van het gekochte item....
Let extra op als er vooruit betalingen moeten worden gedaan voor verzending van een item....voorkom ongewenste verrassingen...
Ga item halen of onder rembours....

 


John Ronken te Sittard had weer een reusachtig seizoen !

Nog beter kan bijna niet!

Vandaag had ik  de kampioenenlijst 2023 van de afdeling Limburg voor me liggen en bekeek ik wie er allemaal op de buhne waren gekomen. Dat waren vele oude gezichten en ook weer nieuwelingen. Bij die oude gezichten was ook de 59 jarige John Ronken uit Sittard. Omdat ik bij deze, het is reeds heel lang geleden, voor een reportage was werd ik nu erg nieuwsgierig. En het deed me ook weer herinneren aan de tijd dat hij toen bij het sterke samenspel “Swentibold” een van de toonaangevende liefhebber was. En niet één seizoen maar telkens weer. En te weten dat toen elke vlucht gekampt werd tegen ’n paar honderd liefhebbers en 4 á 5000 duiven in elke vlucht.  De goeie oude tijd. Het SS-Swentibold ging ter ziele en het SS-SPC werd opgericht. En ook dat spel met nog nauwelijks 40 leden heeft nu weer weinig glans. Bij dat spel ging John dit seizoen liefst 14 keer met de overwinning naar huis. Het was een peulenschil.  Om tot een goede waarderering te komen moet je dan gaan kijken wat iemand heeft gepresteerd in een spel waar de concurrentie sterk is en het aantal duiven in de concoursen hoog zijn. Als je bij de Afdeling Limburg diverse keren geclassificeerd staat in de rijen van de kampioenen dan wil dat al veel zeggen. En toen ik zag wat John had klaar gespeeld bij het regio spel, het Vlieggebied Midden Limburg, toen was het méér dan duidelijk dat hij een super seizoen had gedraaid. Want hij oogste met de oude duiven liefst een saldo van 63,6% . Bij de 19 wedvluchten die  hij competitie leverde speelde hij 297 duiven en daar behaalde hij maar effekes 297 prijzen mee. En welke? Om versteld van te staan. De vele kopprijzen die hij daarbij wist te winnen die maken het juist zo interessant. De uitslagen liegen immers niet en zijn het harde bewijs. Kijk maar eens naar deze 10 uitslagen van John en je zult hem bewonderen. Grandioos!

30/4 Retel

3587 duiven

11-16-27-31-77-91-99-100

 

25 van 37 mee

13/5 Melun

3826 duiven

1-3-44-80-94-103-146

 

20 van 34 mee

20/5 Sens

2823 duiven

6-29-58-78-82-107-115

 

27 van 31 mee

27/5 Issoudun

742   duiven

12-13-17-31-85-148-231

 

 7  van   8 mee

3/6  Lorris

2281 duiven

11-15-7-23-27-41-48-55

 

24 van 31 mee

11/6 Sens

 345  duiven

1-8-16-31-44

 

  5 van  7  mee

17/6 Sens

1740 duiven

12-13-18-22-24-29-36-40-59

 

24 van 29 mee

24/6 Issoudun

  316 duiven

7-12-39-48-66-94

 

  6 van  7 mee

8/7 Vierzon

  352 duiven

2-9-10-1-12-54

 

  6 van  7 mee

5/8  Chatauroux

  235 duiven

4-23-29-36-37-57-63-69

 

10 van 22 mee

 

En zo als de oude zongen (vlogen) zo piepen de jongen. Ook in die concoursen speelde John geen bijrol maar ook een hoofdrol. Met de vroege jong duiven speelde hij in  8 wedvluchten 302 duiven en daar won hij 158 prijzen mee wat dan ook weer een dikke voldoende is. Met 52,3% mag dat wel gesteld worden. Zo was hij op Charleville van 20/8 mee met 34 jonkies en kwam er uit als 6-15-26-40-54 en 20 prijzen in totaal tegen 1049 duiven. Van Melun op 26/8 tegen 948 duiven werd het 5-6-7-23-29 met 21 prijzen van de 34. En van lorris op 6/9 ging hij er van tussen met 4-5-26-28-35 en totaal 18 prijzen van 30 tegen 549 duiven. Ook hier was John er goed bij.

 

Zijn duiven : Sinds zijn schooltijd zit John in de duivensport. Zijn Opa had duiven, zijn vader had duiven en het was dan ook vanzelfsprekend dat John ook duivenliefhebber werd. En al heel gauw een hele goeie! Hij werd een blijvende kampioen. Veel waarheid en kennis nam hij van zijn vader over. Die liet hem verstaan dat er maar twee soorten postduiven waren  en dat zijn  goeden en minder goeden. Hij had niks op met soorten en ras. En die eigenschap is ook bij John blijven plakken. Want bij hem op het hok vliegen geen duiven met dure namen en titels. Zijn duiven zijn van het soort “Jan en Alleman”. Van de gewone goed spelende liefhebbers uit zijn vriendenkring. De 100 duiven die hij momenteel bezit is een “ allegaartje” maar dan wel van goede kwaliteit. John bezit namelijk de kunst om de goede eigenschappen bij de duiven te peilen. Hij heeft dat niet geleerd gekregen maar het is een feeling. Hij weet de goede duiven te houden en die onder de maat zijn te ruimen.

 

Geen geheimen: Dit is niet bedoeld om “met de billen bloot” te gaan. John wil dat niet omdat hij zich niet belangrijk voelt. Op mijn vraag of hij de reden van zijn goed spel geheim wilde houden werd een kort antwoordt gegeven. “Geheimen bestaan in de duivensport niet”. Er telt maar één ding en dat is de gezondheid van de duiven. Zijn ze gezond, dan winnen ze prijzen en hebben ze daarbij kwaliteit en hebben ze het naar hun zin op het hok dan winnen ze ook kopprijzen. En met supervorm soms wel eens ‘n eerste! Zo is dat! Aan medische begeleiding van de duiven doet hij weinig. Wat moet dat moet , en voor de rest is het mondjesmaat. Blijf met de vingers er van af als de duiven laten zien dat ze goed in hun vel zitten. Als ze graag vliegen, blinken, goed vreten en vechtlustig zijn dan laat hij dit zo. Ook wat hij ze voert is niets aparts. Niet van het goedkoopste voer  maar ook weer niet het allerduurste. De wedstrijd duiven krijgen een goede sportmengeling in de voerbak en de kweekduiven een kweekmengeling. En natuurlijk de bij producten zoals grit en vitamineralen. Bij dit onderdeel van de verzorging dus ook niets abnormaals. 

 

Het spel:   Met de oude duiven spelt hij het weduwschap en zowel met de doffers als de duivinnen. Maar met dien verstande dat altijd een van de partners thuis blijft. Dus als er bijvoorbeeld 10 doffers worden gezet dan blijven de duivinnen van die doffers thuis en gaan daarbij ook 10 duivinnen mee dan blijven van die de doffers thuis. Dus als de duiven van de vlucht terug komen dan vinden ze bij de thuiskomst ten alle tijden hun partner in de nestbak. Zo blijven ze gemotiveerd zegt hij. Het is dan ook zo dat zijn duiven, de oude worden gepeeld tot zowat 600 kilometer, niet hebben gefaald. Ook de jonge garde niet. Wat staat hem te doen? Gewoon doorgaan met zijn “duiven zonder ras en naam “ waarmee hij door de jaren heen een kolonie heeft gevormd die met de allerbesten mee kunnen. Ze schitteren in gelijkmatigheid.

 

Tot slot : Naast de eenvoudige manier van duivenhouden, qua verzorging en spel, is John Ronken ook een bescheiden persoon. Hij loopt niet te schreeuwen hoe goed hij wel heeft gespeeld. Hij is een melker die natuurlijk een groot plezier aan zijn duiven heeft en nog extra als ze vroege prijzen winnen. En ik weet het als geen ander, dat genoegen beleeft hij ieder seizoen. Hij is een blijvende kampioen. Een aparte kampioen in alle eenvoud en zonder kapitale duiven. Dus op een eenvoudige manier en met duiven van “allerhand” is het mogelijk om bij de toppers van Limburg te behoren. Het bewijs is John Ronken te Sittard.

 

( Pie Schepers )